Voor de wet van 07 mei 1999, maakten veel steden en gemeenten hun beklaag dat ze er niets konden aan veranderen dat er zich een speelhal in hun stad of gemeente kwam vestigen.
Dat was voor sommige stedelijke en gemeentelijke politici de spreekwoordelijke paraplu waar ze zich onder verscholen als de omwonende kwamen klagen over de hinder die deze speelhallen met zich meebrengen.
Maar wat stellen we nu vast, nu dat ze alle bevoegdheid hebben om ja dan neen een speelhal op hun grondgebeid toe te laten, dat die zelfde politici zelf een convenant afsluiten met de uitbater die voor hun gemeente een vergunning aanvraagt.
Van hypocrisie gesproken.
Maar we mogen echter niet alle politici over dezelfde kam scheren, want er zijn er ook die hebben woord gehouden en de speelhallen uit hun stad of gemeente weren.
Deze mensen verdienen een dikke proficiat omdat ze woord hebben gehouden.
Zij weten immers wat de sociale gevaren van speelhallen zijn. Zijn weten welke drama's gokverslaving met zich meebrengen, mensen die hun ganse maandloon vergokken, die hun kinderen met moeite behoorlijk kunnen voeden.
En dan spreken we nog niet van de echtelijke drama's die ontstaan, want dikwijls draait dit uit op een echtscheiding, waar de kinderen dan weer eens het slachtoffer van zijn.
Spreken we ook niet van de mensen die op het OCMW terechtkomen omdat ze hun leningen niet meer kunnen afbetalen en dit voor jaren. De kosten aan de sociale zekerheid door depressies van de echtgenoten meestal gepaard gaande met werkverlet.
Berekeningen hebben aangetoond dat gokverslaving aan de sociale zekerheid meer dan 4,5 miljard euro per jaar kost.
Terug naar wetgeving